zondag 16 november 2014

Schoothond bewaakt schat

Een opgraving in Zwaag (NH) leverde interessante vondsten op uit verschillende eeuwen.
Rund: Een skelet van een rund van ongeveer 400 jaar oud. Het dier was met de poten gebonden op de rug in de kuil begraven. Dat kan er op duiden dat het slachtoffer was van een veeziekte.
Polderschuit: Gezonken in de 19de eeuw en een goed voorbeeld van vervoer voor boeren in die tijd.
Munten: Er kwamen zilveren munten uit de 17de eeuw naar boven, o.a. uit Mexico en Spanje.

Honden: Het skelet van een grote boerderijhond vertegenwoordigt het begin van de 19de eeuw. Het meest bijzondere is dat tussen de poten van deze waakhond een aardewerken pan lag met het skelet van een klein (schoot)hondje erin. Op het deksel is een vrome tekst te lezen. Wie waren er onafscheidelijk, de twee honden of de familie en het schoothondje? De onderzoekers raden naar de reden van deze bijzondere begraving. Of de bewoners wisten van de schat blijft de vraag.

zondag 9 november 2014

In de voetsporen van jong talent; de Gebroeders van Limburg

Als ik vertel dat ik naar het Gebroeders van Limburg Festival ben geweest, vraagt menigeen zich af wie die gebroeders zijn en waarom het festival hun naam draagt. Eerlijk is eerlijk, ik wist het voorheen ook niet.
Hoe ze aan hun naam komen is nog een discussiepunt, maar hun opa was vermoedelijk Johannes de Lymborgh, afkomstig uit de hoofdstad van het toenmalige hertogdom Limburg. Hij liet zich in 1366 registreren in Nijmegen.
Gebroeders Van Limburg is de gebruikelijke benaming voor Herman, Paul en Johan, alle drie geboren in Nijmegen tussen 1385 en 1388. Van Limburg, telgen uit een kunstenaarsfamilie en alle drie belangrijke illuminatoren of miniaturisten uit de middeleeuwen. Hun werk voor de hertog van Berry wordt door kunsthistorici tot het absolute hoogtepunt van de middeleeuwse schilderkunst gerekend. Nadat ze de Belles Heures ( bewaard in The Cloisters in New York )hebben afgemaakt, geeft de hertog, vermoedelijk omstreeks 1410, de opdracht aan de drie broers voor de Très Riches Heures ( bewaard in het Musée Condé, dat is ondergebracht in het Kasteel van Chantilly). Dit handschrift zullen ze niet meer afmaken want in 1416 sterven ze alle drie, korte tijd na hun opdrachtgever, misschien aan de pest. Duc du Berry zijn uitgaven aan kunst legden een zware belasting op zijn bezittingen en hij zat diep in de schulden bij zijn dood in 1416.


 De werken en namen van de gebroeders verdwenen in de mist van de tijd.
Pas in 1855 werd een van de werken herontdekt en in 1881 geïdentificeerd als een voorwerp uit de inventaris van de bezittingen van de hertog van Berry die werd opgesteld na zijn overlijden in 1416.
Na de herontdekking van het werk van de broers werden de afbeeldingen van hun hand wereldwijd bekend. Dankzij een tentoonstelling in 2005 rond hun werk in hun geboorteplaats Nijmegen, ontstond aldaar een middeleeuws festival: Het Gebroeders van Limburgfestival.
Hella S. Haasse publiceerde in 1949 een biografie gewijd aan prins Charles d’Orléans, Het Woud der Verwachting. De prins figureert in de kalenders van de gebroeders van Limburg in drie scènes: Nieuwjaarsreceptie (januari), verlovingscène (april) en de valkenjacht (augustus)

Belles Heures en Tres Riches Heures zijn getijdenboeken. In de middeleeuwen gebruikten leken deze voor hun privédevotie. Belles Heures is eenmalig uit elkaar gehaald voor restauratie. Hoe rijker je was hoe decoratiever de pagina’s waren en hoe dikker het boek. In de miniaturen en overige decoratie zit veel middeleeuwse symboliek verborgen. Ons beeld van kleding in de middeleeuwen wordt grotendeels gevormd door de miniaturen uit bovenstaande boeken. Of de kleuren van de verf overeenkomen met de kleuren van de kleding is maar de vraag. Ooit heb ik met van die witte handschoenen aan een blik kunnen werpen in een replica van een getijdenboek waar de gebroeders aan hebben gewerkt.

Kort geleden is, in de Burchtstraat in Nijmegen, de kelder ontdekt van het geboortehuis van de gebroeders. De kelder is toegankelijk, de twee beroemde boeken helaas niet, zij liggen achter slot en grendel.
In het volgende filmpje vertelt Peter van der Heijden over de ontdekking van de kelder van het geboortehuis van de Gebroeders van Limburg aan de Burchtstraat.
De miniaturen geven een mooi beeld van hun tijd en de kelder de mogelijkheid om in de voetsporen te treden van het jonge talent uit Nijmegen.
Voor een kijkje in hun werk https://www.youtube.com/watch?v=Jnjdtuiz-xU


zondag 2 november 2014

Steentijdkalender

Op de laatste zaterdag van de maand oktober vond in de kerk in Berkhout de ‘Dag van de Westfriese Archeologie’ plaats. Dat archeologie leeft, bleek uit de massale opkomst. Ik vind het leuk om naar de samenstelling van mensen te kijken die samen komen. Die was zeer gevarieerd. Van gezinnen, vrienden maar ook vriendinnen en alleenkomers. Het aanbod was net zo gevarieerd.
Voor menigeen zijn botten een soort van hoogtepunt. Iets waar ze een week later (Halloween) een ander de stuipen mee op het lijf jagen, lag nu tastbaar voor hun ogen in de vorm van een heus skelet.
En er was een bottenpaadje nagemaakt. Ik had er nog nooit van gehoord, maar met de enthousiaste uitleg erbij weet ik beter.
Rijksdienst voor Cultureel Erfgoed
Voor de kinderen was er een hoek gereserveerd waar ze aan een tafel uit een hoop scherven een passend potje konden maken. De archeologen in spé hadden succes. Zo heel toevallig bleek alles compleet te zijn. Bij de stand van het Huis van Hilde kon je een aankleedplaat meekrijgen zodat je Cees de Steentijdman met meer kon aankleden dan zijn ondergoed van dierenvel. De aandacht die aan deze man werd en wordt geschonken heeft er voor gezorgd dat er een steentijdkalender is ontwikkeld. Een verjaardagskalender met indrukwekkende foto’s, tekeningen en verhalen aangevuld met tips voor uitjes. Alles heeft een link met de steentijd. De vondst en reconstructie van Cees worden uitgelegd, maar ook hoe hij leefde door de jaargetijden heen. De mensen die het afgelopen jaar gids waren toen Cees in het Westfries Museum aanwezig was kregen als ambassadeur van de steentijd een eerste exemplaar overhandigd. Ik ben nu dus officieel ambassadeur van de steentijd.
In de steentijd gebruikten ze stenen monumenten, zoals Stonehenge als kalender. Nu zal de steentijdkalender in menig kleinste kamertje de muur sieren in Westfriesland.


Overal stonden enthousiaste mensen het verhaal te vertellen over hun discipline binnen de archeologie. Zo ook twee vrouwen die alles weten over leer. Zodra het uit de Westfriese klei komt gaat het naar hen toe. Ze weten alles van leren schoenen, tasjes, buidels, kleding en schedes. Over het schoonmaken ervan en het conserveren. Met handschoenen aan pakten ze het leer zodat je het van dichterbij kon bekijken. Het dierlijke materiaal blijft kwetsbaar maar gaat in de Westfriese klei gelukkig lang mee en vertelt ons zo een stukje van de puzzel die geschiedenis heet.

zondag 26 oktober 2014

Dom Under

Waarom beleven we tijd als iets wat voor of achter ons ligt?
Opgravingen laten zien dat tijd onder onze voeten ligt.
In het historische hart van Utrecht, het Domplein, ga je onder de grond en daal je af in de tijd. Een spectaculaire belevenis met film, geluid en vondsten en de unieke mogelijkheid om zelf op zoek te gaan naar de geschiedenis van deze bijzondere plek. Laag op laag is zichtbaar gemaakt; van het Romeinse castellum, opeen volgende kerken, bisschoppelijke en keizerlijke paleizen tot aan de Dom zelf. Tijdens de opgravingen vonden ze o.a.: gedecoreerde stenen fragmenten van een kerk, Romeinse sieraden en zelfs een heuse muntschat uit de vroege middeleeuwen. Het voelt alsof je midden in de opgraving staat en zelf de archeoloog bent.

De archeologie zat niet alleen onder mijn voeten, maar reikte ook tot ruim boven mijn hoofd. Met een lamp in de hand ging ik op pad. Het was de bedoeling dat je met die lamp op zoek ging naar het verhaal. Als je het goed deed kreeg je dat te horen door de koptelefoon die je op had. Zo liep ik daar onder de grond in het donker en zag de lichtstralen van tegemoet komende mensen. Met mijn eigen lamp speurde ik de omgeving af van onder tot boven. Voor ik het door had liep ik twee keer hetzelfde rondje, maar er viel dan ook zo veel te zien! Eenmaal buiten genoot ik van de zon, onder de grond is het duidelijk frisser. Maar ja, een archeoloog doorstaat alle temperaturen.
Voor meer info over Dom Under:  

zondag 19 oktober 2014

Keizer Karel schaakmat in Nijmegen

Karel de Grote was afkomstig uit het geslacht der Karolingen die na de Merovingen en de Pepiniden aan de macht kwamen. Hij leefde van 747/748 – 28 januari 814. Vanaf 9 okt. 768 was hij koning van de Franken en vanaf 25 dec. 800 keizer van het Westen. Karels volledige titel luidde vanaf die tijd: Karolus serenissimus Augustus a Deo coronatus magnus pacificus imperator Romanum gubernans imperium, qui et per misericordiam dei rex Francorum atque Langobardorum (vrij vertaald: „Karel, doorluchtige Augustus, door God gekroond, grote vrede stichtende keizer, het Romeinse Rijk regerend, bij Gods genade ook koning van de Franken en Langobarden”). Zijn laatste rustplaats is de Paltskapel van de Mariakerk van Aken. Op initiatief van keizer Frederik Barbarossa werd Karel de Grote op 29 december 1165 door de tegenpaus Paschalis III heilig verklaard.

Doordat hij zich inzette voor het herstel van de zeven vrije kunsten, astronomie, muziek, grammatica, geometrie, retorica, dialectiek en de aritmetica, was het schaken in opkomst. Vanaf de 11deeeuw hoorde het schaken tot de zeven verplichte hoofse vaardigheden waarover een ridder diende te beschikken. Het schaken werd snel populair bij hoog adellijke mannen en vrouwen.
De oervorm van schaken is duizenden jaren oud, de oudste herkenbare variant is vermoedelijk Perzisch.
De huidige vorm van het schaakspel ontstond aan het eind van de 15e eeuw in Frankrijk, toen de dame met de huidige machtige mogelijkheden haar intrede deed. Daarom wordt schaken ook wel een koninklijk spel genoemd.

Karel de Grote had een paleis in Nijmegen. Dit jaar herdenkt Nijmegen de 1200ste sterfdag van de man die de grondlegger van ons huidige Europa wordt genoemd, door middel van een Karel de Grote jaar. Voor de festiviteiten is er een vervanger gecast. Zo was hij o.a. te bewonderen tijdens de Blijde Incomste waarin ik ook meeliep. Kijk en vergelijk.http://www.gelderlander.nl/extra/2.14631
Tijdens het gebroeders van Limburg festival speelde schaken ook een rol, zo was er een lezing, levend schaken en kon je middeleeuws schaken en zelf strijden tegen de koning. Schaakmat!

Bronnen:




zondag 12 oktober 2014

Middeleeuws Arabische Maaltijd

Zoals de Romeinen niet zonder Garum konden en de Middeleeuwers niet zonder pouldre, konden ze in het middeleeuws Arabië niet zonder Murri.
Het is een geurig kruidig zoutmiddel. Er zijn verschillende recepten overgeleverd uit de dertiende eeuw. Sommigen hebben een rijpingsproces van enkele maanden nodig, anderen zijn op de dag zelf al te gebruiken.
Een recept voor Byzantijnse Murri begint als volgt: ‘Neem, in naam van God de Allerhoogste, drie pond honing geschroeid in een ketel.’ Aan het eind van het recept staat vermeld: ‘De gewichten en maten van de ingrediënten zijn gegeven in ponden en gewichten van Antiochië en Zahiri in Mayyafarqin.’ De vermelding doet vermoeden dat andere plaatsen andere gewichten gebruikten. Een modern bewerking door David Friedman levert een bruikbaar recept op.
Als hoofdingrediënt werden verschillende soorten vlees aangeraden zoals: lam, geit, ezel en reekalf. Het gerecht werd gemaakt in een zeepstenen pot, deze zijn nog steeds te koop. Het lamsvleesrecept dat ik gebruikte was het geliefde recept van kalief Haroen al-Rashīd, de man die een rol speelde in een aantal vertellingen van 1001 nacht. Toen ik dat zag wilde ik ook weten waar de naam van die sprookjesbundel vandaan kwam.



Dat het geurig en kruidig zou worden, kon ik wel geloven met o.a. kweepeer, nigella en veel zout op de ingrediëntenlijst. Ik had geluk want het is het seizoen van de kweepeer, ze waren zelfs op de markt verkrijgbaar. Een geurige pasta was het eindresultaat. Daar gebruikte ik de volgende dag een eetlepel van toen ik een middeleeuws Arabische lamsvleesrecept ging bereiden. Wat een geurexplosie toen de Murri in aanraking kwam met de hete pan!

Het verhaal van 1001 nacht gaat als volgt: De sultan wilde zeker zijn van de trouwheid van zijn vrouw. Daarom liet hij zijn vrouw na de huwelijksnacht doden. Zo werden er steeds nieuwe vrouwen naar hem toegebracht en trouwde hij vele malen. Tot er op een dag een vrouw bij hem gebracht werd die tijdens de huwelijksnacht hem een verhaal vertelde, maar hem bewust in onwetendheid achterliet over de afloop. Zo kreeg zij het voor elkaar dat ze een dag en een nacht langer mocht leven, de Sultan wilde immers de afloop van het verhaal horen. De vrouw vertelde vele nachten zonder hem de afloop te vertellen. De nachten werden weken, maanden en zelfs jaren. In die tijd schonk zij hem kinderen en de Sultan kreeg haar lief. Na 1001 nacht besloot hij dat de wet aangepast moest worden zodat zijn vrouw mocht blijven leven.

Bronnen:
- David en Betty Friedman, The Miscellany. Online publicatie met middeleeuwse recepten, en artikelen en gedichten.

- http://www.coquinaria.nl/

zondag 5 oktober 2014

Sinistra, en de rechtsomdraaiende trap

Kasteel Radboud is nog echt zo’n kasteel waar je je levendig voor kunt stellen hoe het er vroeger uitzag en aan toe ging in en om het gebouw. Het kasteel heeft zijn oorsprong in de dertiende eeuw. Het is de enige overgebleven Friese dwangburcht. Eerder maakte het deel uit van een reeks kastelen met als doel de West Friezen in bedwang houden. De opdrachtgever is graaf Floris de V van Holland.


Dat het kasteel gebouwd werd om oorlog te voeren is nog duidelijk te zien aan de wenteltrap die rechtsom draait en daarmee als verdediger van bovenaf ruimte geeft aan de rechterhand. Als het eenmaal zo ver was moest je als vijand in de toren de trap op naar de verdediger die zich daar verschanst had. Pas als je de laatste verdediger eruit hebt gewerkt was het kasteel van jou. Ik als linkshandige had er profijt van kunnen hebben, maar helaas, bij iedereen was in die tijd de zwaardhand de rechterhand omdat links werd geassocieerd met de duivel. Het woord ‘sinistra-sinister’ betekent niet alleen ‘links’, maar ook ‘onheilspellend’.

Beter voorkomen dat je je moet overgeven of over de kantelen in de gracht wordt gegooid?
Veel bezit hadden mensen in die roerige tijd niet, wat had je er aan als er oorlog was, dan ging het alleen om wegwezen en overleven. Om snel je spullen mee te kunnen nemen waren er meer kisten dan kasten. Een kist stond veel sneller op een kar of in een koets dan een kast.


Terwijl ik over het voorhof het terrein afloop en het middeleeuwse gebouw achter me laat, hoor ik twee dames fantaseren over ‘leven op het kasteel’. Tja, ik ben duidelijk niet de enige. Mocht er strijd komen dan ben ik in het voordeel met mijn linkerhand als zwaardhand, nu mag het wel.

Een vriend van me (Maarten Borst) liet zich inspireren door dit mooie kasteel en maakte er een 3D geheel van .https://stg-3dwarehouse.sketchup.com/model.html?id=4830c2565808d4e35202d745bae9a28f & https://3dwarehouse.sketchup.com/model.html?id=u6c52f4ce-3739-4d15-83f8-2d1ed0a509c8
Kijk, vergelijk en draai rond.

Kasteel Radboud is te bezoeken, heeft een vaste collectie en organiseert activiteiten.