Boek: 'Cunera en de macht van de sleutel'

Mijn boek  ‘Cunera en de macht van de sleutel’ vordert gestaag.

Eén van de leuke bijkomstigheden van dit verhaal is dat er nog wat van te zien is. Daarom wil ik naast mijn bronvermelding nieuwsgierige lezers uitnodigen om te bekijken wat er over is van de legende. Om te voorkomen dat de lezer voor niets bij een museum staat ging ik kijken op de site van Museum Catharijneconvent. Ook al zijn een aantal voorwerpen opgeslagen in het depot, er is nog genoeg te zien!

Houten beeld van Cunera, aanwezig in Catharijneconvent.

 

Oog In Oog Met Het Verleden

Durf jij het aan om een man uit de prehistorie in in de ogen te kijken?
De fysisch antropologe is hard aan de slag geweest om Cees de steentijdman tot leven te wekken.
Van een kale schedel tot een gezicht met pezen, spieren en bindweefsel.
De huid met wenkbrauwen en hoofdhaar maakt de schedel tot een menselijk gezicht.
Zijn ogen kijken je hypnotiserend aan. Welke kleur ze waren is maar de vraag. 
Wel weten we dat er een bijzonder verhaal te vertellen is over deze man die de echte jager-verzamelaarstijd achter zich gelaten heeft. Zo is het skelet van Cees de best bewaarde prehistorische mens van Nederland.  
Wil jij Cees zien klik dan hier voor een exclusieve rondleiding in het West Fries Museum.
Cees de Steentijdman

Contactdag Archeologie Provincie Utrecht

Zaterdag 5 oktober was de 18^de archeologie contactdag van de provincie Utrecht. Een dag die in het teken stond van ontmoeting, inspiratie en vernieuwing. De wereld van de archeologie staat niet stil, maar is druk in ontwikkeling om binnen de lijntjes waarin gekleurd moet worden het maximale resultaat  te behalen.  Door onderzoeksresultaten van verschillende instanties te bundelen zijn we aardig op weg om een compleet beeld te krijgen van wat er zich onder onze voeten bevind. Wat de verwachtingen zijn van een bepaald gebied en hoe er mee om te gaan. Is het beter om de archeologie in de grond te bewaren of is het noodzakelijk om het op te graven. Dat is een afweging die keer op keer gemaakt wordt.

Heb je zelf archeologisch materiaal gevonden inde provincie Utrecht neem dan contact op met Meldpunt Archeologie Utrecht

Hoezo Dood? De dode Zee Rollen.

Met geheimzinnige muziek op de achtergrond liet ik me schuifelend meevoeren in de stroom mensen die net als ik alles rondom de Dode Zee Rollen wilden zien. Het was er druk en warm, maar bovenal voelde ik de spanning die ik deelde met al die anderen. Er zouden originele fragmenten van een aantal manuscripten zijn.
Met een paar personen te gelijk mocht ik een aparte ruimte een blik werpen op handschriften van ongeveer 2000 jaar oud. Het liefst had ik iedere letter afzonderlijk met mijn vingers aangeraakt in de hoop een glimp op te vangen van de schrijver. Maar dik glas zat tussen mijn vingers en het minuscule handschrift waar ik naar keek. Ik moest het doen met de archeologische voorwerpen die verbonden worden aan de tijd waarin de manuscripten zijn geschreven. Een tijd die zich kenmerkt door conflict en geweld en daarom de meest waarschijnlijkste aanleiding is geweest voor het verstoppen van de geschriften die tussen 1947 en 1956 werden teruggevonden in de woestijn.

Een indrukwekkende tentoonstelling die nu twee weken later onverwacht toch meer tot leven komt.
Het meesterwerk van de schrijfster Alice Hoffman  dat ik aan het lezen ben, beschrijft tot in detail het leven van de mensen in de tijd  waarin de Dode Zee Rollen werden geschreven. De levens van vier bijzondere vrouwen kruisen elkaar in de tijd van de belegering van Masada. Zo komen de handschriften alsnog tot leven.

Savillum- Romeinse Honingcake

Ingrediënten:

100 gr. Speltmeel

500 gr. Zachte kaas

50 gr. Honing

1 ei

Sesamzaad 

 

 

 

 

 

 

 

Bereidingswijze:

Maal een deeg van meel, kaas, honing en ei.

Doe het deeg in een ovenschaal en dek af met aluminiumfolie. Bak de cake ong. 1 uur in een voorverwarmde oven op 175 graden. Haal de cake uit de vorm, bedruip het met honing en bestrooi met sesamzaad.

Let op: hij is puur natuur, machtig maar lekker.

 

 

 

 

Agenda Oktober t/m December 2013

• t/m 5 jan. De Dode Zeerollen. Te zien in Drents Museum Assen

• Oktober, de maand van de geschiedenis.

• 9 okt.t/m 23 maart Petra. Wonder in de woestijn. Rijksmuseum van Oudheden Leiden

Heilige Sophia

Het duizelt me als ik een poosje omhoog kijk naar het mooie gewelfde plafond. Ik kan niet kiezen welke kant ik op moet kijken. Links van me zie ik de immens grote koepel waardoor de Hagia Sophia bekend is geworden. De gesloten koepel diende als voorbeeld voor vele andere gebouwen die volgden, o.a.: de Blauwe Moskee uit 1616 die, als ik een blik uit het raam werp, kan zien.

Het goud van de beschilderde koepel glimt me tegemoet en houdt me duizelig.

Ik probeer mijn hoofd stil te houden als opzij kijk om het draaierige gevoel op te vangen. Als ik de galerij, waar ik me bevind inkijk, zie ik allemaal vrouwen. Ze zijn stil en zitten op hun knieën. Hun gewaden zijn lang en waaieren uiteen over hun geknielde lichaam. Ze lijken te bidden.
Als ik over de houten reling kijk, zie ik mannen. Ze lijken klein vanaf deze afstand. Vanaf de preekstoel klinken voor mij onverstaanbare woorden. De prediker zwaait met een wierookvat heen en weer, de rookslierten stijgen op in de enorme ruimte. De heerlijke geur bedwelmt me lichtelijk.

Ik laat de houten reling los en loop zigzaggend tussen de geknielde vrouwen door. Ineens sta ik pal voor een rijk geklede vrouw. Ze heeft haar ogen gesloten. De vrouw draagt een gouden kroon, twee lange vlechten hangen over haar gekleurde gewaad. Groen, wit en rood zijn de kleuren die haar sieren. Op het moment dat er rumoer klinkt opent ze haar blauwe ogen. Het geluid komt van beneden. Nieuwsgierig werp ik weer een blik over de reling. De paus loopt langzaam de kerk uit, gevolgd door een man met een gouden kroon. De kleur van zijn kleren komen overeen met die van de vrouw die ik zojuist had gezien. Heimelijk werp ik een blik op de mysterieuze vrouw. Haar ogen zijn gericht op de man met de kroon en glimmen vol trots. Het kan niet anders dan dat ze bij elkaar horen.

Ik zie hoe ze op staat en uit mijn blikveld verdwijnt als ze de brede stenen trap afdaalt. Ik tuur over de reling en zie dat de statig geklede man wacht tot de vrouw zich bij hem voegt. Hij reikt haar zijn hand en zij legt de hare er bovenop. Zo volgen ze de paus gevolgd door de mannen. De vrouwen komen ook in beweging, ze nemen de stenen trap om zich op de marmeren vloer bij de mannen te voegen.

Ik blijf alleen achter en kijk verdwaasd om me heen tot mijn ogen halt houden bij een schitterend mozaïek aan de muur. Op het bordje wat er bij hangt staat de volgende uitleg: ‘Maria met het Christuskind, geflankeerd door keizer Johannes II Comnenus en keizerin Irene.’

 

Hun gouden kronen en gekleurde gewaden komen me bekend voor. Een mysterieus glimlachje komt om mijn lippen. Nog één keer kijk ik naar de immense koepel, maar moet al snel plaats maken voor de volgende toerist met een fotocamera. De heilige geur van wierook zit nog in mijn neus. Ondanks dat ik niet de enige toerist ben, maar één van de vele duizenden bezoekers van die dag, ervaar ik de heiligheid van de kerk die ooit de gnostische naam Sophia=wijsheid kreeg. De Hagia Sophia die al vele honderden jaren een betekenisvolle plek inneemt in de Byzantijnse geschiedenis. Van 537 na Chr. staat dit gebouw fier overeind op haar fundamenten, totdat het in 1453 verbouwd werd tot moskee en sinds 1934 dienst doet als museum, zodat een ieder van dit bijzondere gebouw kan genieten. Daar waar nu mensen met allerlei religieuze achtergronden in de lange rij bij de kassa staan om te kijken naar de Christelijke en Islamitische symbolen, komen veel religies samen. Helaas één van de weinige monumenten waar gek genoeg je religie er niet toe doet.

Hagia Sophia te Istanbul